ایران یکی از نخستین کشورهای دنیا میباشد که در آن کشاورزی و زراعت آغاز گردیده و انسان اولیه برای اولین بار در فلات ایران به کشت و آبیاری و پرورش دام مشغول شدهاستمهاجرت آریاییها بیشتر در جستجوی چراگاههای جدید نبوده بلکه مهاجرتی دهقانی و در جستجوی زمین بهتر برای کشاورزی بودهاست. حفاریهایی که در حوالی کاشان انجام شده، نشان میدهد که در شش هزار سال گذشته ایرانیها سامانه کشاورزی پیشرفتهای داشتهاند. در حفاریهای نقاط گوناگون ایران مشخص گردیده که در حدود ۳۳۰۰ سال پیش از میلاد درخت را در ری، کاشان و دامغان به طرز مشابهی نقاشی میکردهاند و بنابراین در آن زمان از لحاظ باغبانی میان نقاط مختلف ایران رابطه برقرار بودهاست. آیین زرتشت به کشاورزی اهمیت فراوان داده و در اوستا آمدهاست که سومین جایی که زمین شادمانترین است آنجاست که کسانی از خداپرستان بیشترین غله را کشت کنند و بیشترین گیاه و میوه را بکارند.
دوره هخامنشیان
در قرن اول پیش از میلاد ایرانیها همه درختان میوهای که در یونان کشت میشده (به استثنای زیتون) کشت میکردهاند. گزنفون از قول سقراط نقل کردهاست که در دوره هخامنشیان باغهایی در ایران وجود داشته که آنها را پارادیس یا پردیس (این واژه در زبانهای رایج اروپایی به معنای بهشت است) مینامیدند و در آنجا درختان از نظر قد مساوی و روی خطوط موازی کشت شده و با چرخ چاههای عظیمی که به وسیله گاو چرخانده میشدند آبیاری میشدند. از میوههای مهم آن دوره میتوان خرما، انگور و انجیر را نام برد.
هجوم اسکندر و بازسازی دوباره توسط اردشیر بابکان
با هجوم اسکندر کشاورزی ایران رو به زوال گذاشت و بسیاری از مزارع از بین رفت و این وضع تا زمان به حکومت رسیدن اردشیر بابکان ادامه یافت. ساسانیان به بازسازی قناتها و تشویق و گسترش کشاورزی، باغبانی و دامپروری پرداختند.پتروشفسکی هم در کتاب پهاوی بوندهشن که مربوط به زمان ساسانیان است و امروزه آن را بندهش مینامیم به کشت انواع میوه مانند پرتقال، سیب، انگور، خرما، به، لیمو، انار، هلو، فندق، سنجد، بادام، توت، گلابی، پسته، زردآلو، گردو، شاه بلوط و نیز انواع سبزی و گل مانند تره تیزک، تره، گشنیز، خیار، نرگس، یاسمن، نسترن، لاله، بنفشه، همیشه بهار، گل سرخ و گل زعفران اشاره کردهاست.
